Pan Pielucha

Jak pozegnac sie z pielucha. Male dzieci uwielbiaja odkrywac i poznawac nowe rzeczy. Kazda kolejna zabawka dostarcza wielkich emocji, nieznane wczesniej dzialanie wywoluje zaciekawienie. Wiele dzieci uparcie cwiczy nowo nabyte umiejetnosci, cieszac sie z mozliwosci wyprobowywania ich raz za razem. Jest jednak moment, kiedy wiekszosc maluchow odmawia rodzicom wspolpracy w dalszym rozwoju i wykonywaniu pewnej czynnosci. Ten bunt trwa nierzadko nawet kilkanascie tygodni i mimo ze w tym czasie dzieci potrafia nauczyc sie innych rzeczy, tej jednej - nie chca. Co stwarza napiecie miedzy rodzicami a ich pociecha. Prosze Panstwa, jesli nie chcecie poroznic sie ze swoim maluchem, nie rozpoczynajcie nocnikowej edukacji bez pomocy Pana Pieluchy. Sympatyczny bohater ksiazki calymi dniami marzy o roznych sprawach, ale jedno pragnienie jest zawsze na pierwszym miejscu: zachowanie suchej pupy. Bez tego nie uda sie ani spokojnie marzyc o innych rzeczach, ani tez realizowac dotychczasowych marzen. Pan Pielucha ma dosc ambitne plany na przyszlosc. Sa wsrod nich: odnalezienie ginacych w praniu skarpet, wystep w japonskim teatrze, wyprawa w kosmos, ale i te mniej wymyslne - chocby wspaniala, nieograniczona niczym zabawa. Pan Pielucha jednak nic nie zdziala, dopoki dzieci nie dadza mu odpoczac i nie zaczna korzystac z nocnika. A i samym dzieciom zabawa bardziej sie spodoba, gdy nie bedzie im towarzyszyla intensywnie pachnaca, ciezkawa pielucha. Warto zwrocic uwage na sposob, w jaki tajemniczy duet Ta Tatoi i Ingakku Riukimiuki ujal temat. W wierszowanym tekscie, opisujacym perypetie Pana Pieluchy, nie ma moralizowania, nakazow i oceniania dziecka. Na ilustracjach nie znajdziemy ani dziecka w pieluszce, ani korzystajacego z nocnika. To dobrze, bo dziecko nie odczuje presji zwiazanej z tym, ze musi pozegnac sie z pielucha. Jesli jest na to gotowe, na pewno zrozumie tresc ksiazki i pomoze Panu Pielusze w realizacji marzen. Recenzja: Urszula Zimolag