Κενό

Υπάρχει μια δύναμη που διαπερνά οικογένειες, χώρους εργασίας και ολόκληρες κοινωνίες. Είναι τόσο καλά καλυμμένη που σπάνια την αναγνωρίζουμε με το όνομά της. Δεν πρόκειται για το μίσος, το οποίο τουλάχιστον εκδηλώνεται. Ούτε για τον θυμό, ο οποίος τελικά αποκαλύπτεται. Αυτή η δύναμη δεν εκδηλώνεται μέσω απειλών ή κατηγοριών. Αντίθετα, φοράει μάσκες ανησυχίας, συμβουλών και αφοσίωσης. Έρχεται με ένα χαμόγελο και μια προειδοποίηση, μεταμφιεσμένη σε φροντίδα. Καθώς το κάνει αυτό, αφήνει πίσω της ένα ίχνος απογοητευμένων φιλοδοξιών, κατεστραμμένων σχέσεων και ζωών που δεν φτάνουν ποτέ στο πλήρες δυναμικό τους. Αυτή η δύναμη είναι ο φθόνος. Είναι το πιο ύπουλο καταστροφικό συναίσθημα. Δεν βρυχάται, ψιθυρίζει. Δεν επιτίθεται, αλλά σαμποτάρει. Αντί να μισεί ανοιχτά, αποδυναμώνει σιωπηλά, κάνοντας την επιτυχία κάποιου να μοιάζει με απώλεια για κάποιον άλλο. Ο φθόνος είναι η αμαρτία που κανείς δεν παραδέχεται, όχι επειδή φοβόμαστε την κρίση του κόσμου, αλλά επειδή δεν αντέχουμε την κρίση του ίδιου μας του εγώ. Το να παραδεχτούμε τον φθόνο σημαίνει να παραδεχτούμε την κατωτερότητα, μια πληγή πολύ βαθιά για να την αντιμετωπίσουμε οι περισσότεροι από εμάς.

Ωστόσο, ο φθόνος είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό προσωπικό ελάττωμα. Είναι η ρίζα κάτι πολύ πιο επικίνδυνου. Το κενό. Είναι το κενό μιας ζωής χωρίς νόημα. Είναι το κενό εκείνου που δεν έχτισε ποτέ τίποτα με τις δικές του δυνάμεις, δεν ρίσκαρε ποτέ να είναι ευάλωτος και δεν ανακάλυψε ποτέ τι σημαίνει να δημιουργείς. Αυτό το κενό γεννά κακία, όχι επειδή ο ζηλόφθονος άνθρωπος είναι κακός, αλλά επειδή δεν έχει θεμέλια. Δεν έχει επιτεύγματα να γιορτάσει, αγαπημένες σχέσεις ή μια σημαντική δουλειά. Το μόνο που του μένει είναι η ανάγκη να σύρει τους άλλους στο δικό του επίπεδο, εξασφαλίζοντας έτσι ότι κανείς δεν θα ξεχωρίζει περισσότερο, δεν θα έχει μεγαλύτερη επιτυχία ή δεν θα ζει πιο πλήρως από αυτόν.